یادداشت های وحید جلالی
آخ که چقدر دلم هوای دست هات رو کرده.چقدر دلم میخواد مثل گذشته وقتی بهم میگی ی بسم الله بگو و منم برات دعا میکنم، تمام وجودم از ترس ها و دلهره هام پاک بشه و چیزی وصف نشدنی دوباره در من شکل بگیره
آنقدر خسته ای که حال نداری حتی شام بخوری.فقط دوست داری بیافتی یک بیست و چهار ساعتی بخوابی.تازه از سالن برگشتی و مثل همیشه خودت رو خفه کردی از بس دویدی.دیگه نای جابه جا شدن تو تختت رو هم نداری.شدی مثل یک جسد.ولی خوشحالی و آروم.بدون هیچ فکر و خیالی.هیچ هیچ.سکوت محض.دیگه نیازی به فیلم و موزیک و کتاب هم نیست.نیازی نیست دوباره به تموم اون چیزهایی که تو سرت وول می خورن و شدن دغدغه های آزاردهنده شب و روزت فکر کنی.فکر کنی و هی فکر کنی تا باز بریزی بهم و بری تو فاز اخلاق گُه ت و بشی عذاب برای بقیه.چیزهایی که به قول مهرجویی نمیشه برای کسی توضیحش هم داد.که اگه شروع کنی به حرف زدن کم کم به خودت گند می زنی.
پی نوشت: باز به قول حسن معجونی، خیلی وقت بود مظلوم واقع نشده بودم.
عاشق لحظه هایی ام که آدما، جوری که محرم بدونن طرفشونو، شروع میکنن به حرف زدن.حرفایی نه از جنس روزمرگی هامون.از چیزایی میگن که برای خودشونم تازه است.انگار که مدت هاست این حرفا یه گوشه ذهنشون همینطور خاک خورده باشه، خاک خورده باشه..... معلوم هم نیست چرا حالا، یکدفعه و برای تو دارن میگن اینارو.بعد تو اگه یکم شعور داشته باشی باید هیچی نگی.ساکت بشینی و گوش کنی.بعد اگه دقت کنی می بینی همینطور که دارن حرف میزنن و ذره ذره بیشتر از خودشون،آرزوهاشون، خاطره هاشون، درداشون و خوشی هاشون میگن یه برقی تو چشماشون پیدا میشه که تازگی داره.یه لحنی تو صداشون میاد که تا حالا نشنیدی.که بعد میبینی ای بابا، شناختن این آدم برای تو توهمی بیشتر نبوده.لابه لای این گفتنا، این بیرون ریختنا، یه حال شیرینی پیدا میکنی، که اگه بفهمیش و بگیریش .........
چند سال پیش ایرج کریمی تو نقدی که برای قرمز نوشته بود گفته بود راه حل احساسی فیلم های کیشلوفسکی دوست داشتن کسی یا چیزی و پای فشردن به چنین دوست داشتنی است.
حالا چرا یاد این افتادم و ربطش چی بود خودمم نمی دونم!
